Po prostu.. dlaczego?

Pytanie jest proste i krótkie – czemu blog? Odpowiedź jest mniej prosta niezbyt krótka. Zacznę więc od początku.

Blog pozwala na anonimowość, to oczywiste. Po postu, zwyczajnie, mogę się nie przyznać, że ja to ja. Poza tym, najpewniej niewiele osób w ogóle tu trafi. Ewentualne komentarze mogą być cenne, te pozytywne i życzliwe oczywiście. Bo krytyków zawsze mogę olać. Brak komentarzy nie będzie tragedią, bo chcę żeby ten blog był formą pamiętnika. Albo może bardziej spowiedzi, rozmowy z kimś bardzo dla mnie ważnym. Z kimś, kogo już na tym świecie nie ma, od dawna.

Ten rok jest dla mnie przełomowy. W tym roku mija 20 lat jak umarła moja Mama. Mija 10 lat od momentu jak wyprowadził się Tata i zamieszkałam sama. Mija też 10 lat odkąd poznałam mojego Męża. W tym roku poczułam, że mój świat zatoczył koło, a ja stoję w miejscu. Może dlatego mam ochotę z kimś „porozmawiać”. Z kimś, kto po prostu wie.

Nie jestem osobą otwartą, zazwyczaj nie opowiadam o swoich troskach i uczuciach. Ale dziś piszę, bo moja szalona rzeczywistość mnie przerosła. A może jutro mi się odechce? Pisać, gadać, wstawać rano, chodzić do pracy? Pożyjemy, zobaczymy. Tymczasem… do zobaczenia :)

  • Oto ja

    Już nie-mężatka, 31-latka. Pogubiona, pogmatwana, niepewna jutra. Już nie wierzę w ludzi ani w to, że będzie lepiej. Już nie będzie.
  • Kontakt

    Jeśli masz ochotę, to się odezwij: insane-reality@wp.pl :)

    Insane-reality jest też na FB

  • Lista Lektur

    1. ALKOHOLIK - INSTRUKCJA OBSŁUGI - Jolanta Reisch-Klose, Ewelina Głowacz

    2. MAŁŻEŃSTWO NA LODZIE - Janet G. Woititz

    3. PICIE - OPOWIEŚĆ O MIŁOŚCI - Caroline Knapp

    4. REHAB - Wiktor Osiatyński